Piraniya pisporan nirxa xwe bi hilberînê dipîvin. Peyman hatin girtin. Proje hatin şandin. Qutiyên peyaman hatin valakirin. Em di nav pîvan û demên dawîn de dijîn, û li deverek di rê de, em dest pê dikin ku bawer bikin her tişt bi me ve girêdayî ye. Ger em neyên, her tişt radiweste. Ger em hilberînin, tiştek naçe.
Ew derew li ofîsê namîne. Ew di baweriya me de diherike. Em dest pê dikin ku bifikirin ku karê Xwedê li cîhanê bi hewldana me, jêhatîbûna me û amadebûna me ya hilgirtina barê ve girêdayî ye. Gazîkirin dest pê dike ku wekî zextek were hîskirin. Guhdarîkirin dest pê dike ku wekî barek were hîskirin. Xizmet, li ser maseyê an jî di perestgehê de, dest pê dike ku wekî zehmetiyek were hîskirin.
Yûhenna 21 çîrokeke cuda vedibêje. Piştî vejînê, şagirtan tevahiya şevê masî girtin û tiştek negirtin. Di sibehê de, Îsa ji peravê gazî kir û pirsî ka tiştek wan heye. Wan got na. Wî ji wan re got ku tor bavêjin aliyê din ê qeyikê. Wan guh da, û tor ewqas giran derket ku ew bi zorê dikarîn wê bikişînin. Ji bo demekê, xuya bû ku keda wan di dawiyê de sûd wergirtiye. Piştre ew gihîştin peravê. Îsa jixwe agirê komirê vêxistibû. Masî jixwe dipijandin. Nan jixwe li benda wan bû. Taştê jixwe dest pê kiribû. Û wê hingê wî tiştek got ku divê her karkerê xweperest ê ku wê dixwîne, wêran bike. "Hinek ji wan masiyên ku te nû girtine bîne" (John 21: 10).
Wê bigire. Xwarin ne girêdayî girtina wan bû. Ew hîn jî beşdariya wan dixwest. Mesîh ji bo xwarina wan ne hewceyî masiyên wan bû. Wî berê tiştên pêwîst peyda kiribû. Lê wî tiştên ku ew anîn pêşwazî kir. Keda wan dabînkirina pêwîst çênekir. Wê ew bi wê ve girêda. Mucîze ne ew bû ku wan tiştek ku Îsa wenda kiribû dan wî. Mucîze ew bû ku wî hişt ku ew beşdar bibin.
Ev yek awayê têgihîştina me ya karê xwe diguherîne. Xwedê ji bo pêkanîna armancên xwe ne hewceyî berhemdariya me ye. Ew bi performansa me ve sînordar nîne. Ew ji bo tevgerînê xwe dispêre jêhatîbûna me. Kar, bandora me, şahidiya me ne amûrên ku ew bi bêhêvî hewce dike ne. Ew diyariyên ku ew bi dilovanî dide ne. Vexwendinek ji bo hevkariyê bi tiştê ku ew jixwe di cîhanê de dike. Ev yek tonê karê me diguherîne. Em ne ji ber ku cîhan bêyî me dê hilweşe, lê ji ber ku Xwedê hilbijartiye ku me beşdar bike, tên wir. Em ji bo îspatkirina nirxa xwe kar nakin. Em kar dikin ji ber ku em jixwe hatine gazîkirin. Em ji bo Mesîh şahidiyê nakin ji ber ku Xwedê bêyî dengê me bêçare ye. Em şahidiyê dikin ji ber ku ew kêfxweş dibe ku guhdana mirovan di armancên xwedayî de bikar bîne.
Kolosî 3:23 dibêje, "Her çi ku hûn bikin, bi dil û can bixebitin, çawa ji bo Xudan, ne ji bo mirovan." Ev bangek ji bo îmtiyazê ye, ne zextê. Karê we yê rojane ne tenê kar e, lê beşdarbûn e. Xetere ji bîrkirina vê yekê û veguherandina hevkariya îlahî bo barekî şexsî ye. Dema ku ev diqewime, em ji tiştê ku divê bi spasdarî were pêşwazîkirin aciz dibin û guhdariyê wekî mecbûriyet dibînin ne wekî derfetekê. Em wekî ku Xwedê bi me ve girêdayî be dijîn, li şûna ku ji bîr nekin ku wî em vexwendine.
Mesîhê vejandî ji şagirtên xwe nexwest ku xwarinê peyda bikin. Wî ji wan xwest ku tiştên ku girtine bînin û li ber agir tevlî wî bibin. Bila em tu carî vexwendinê bi neçarbûnê tevlihev nekin. Bila em tu carî gazîkirinê wekî giraniyek li şûna ecêbmayînê nebînin. Xebata bi Mesîh re li sûkê ne tiştek e ku em tehemûl dikin. Ew tiştek e ku em bi rûmet digirin.
© 2026. CC Simpson ji bo pêşxistina baweriyeke Xiristiyanî ya wêrek û serfiraz di bazara cîhanî de dilsoz e. Berî ku bibe Serokê CBMC International, Chris 28 salan ji bo kariyerek navdar di sektora giştî de terxan kir - wekî Fermandar di Hêzên Deryayî yên Dewletên Yekbûyî de, û di Xizmeta Veşartî ya Dewletên Yekbûyî de xizmet kir, berpirsiyarê parastina heft serokên Amerîkî û rêberiya tîmên elît di mîsyonên navneteweyî yên tevlihev û bi xetereyên bilind de. Chris bi jina xwe Ana re li Boca Raton, Florida dijî.
Pirsên Refleksiyonê
- Dema tu her roj diçî ser kar, kî bi te ve girêdayî ye? Ger tu nikaribî barê xwe hilgirî, kî wê winda bike? Gelo ev yek diafirîne zextê ji bo pêkanîna performansê û bicîhanîna hêviyên yên din? Bersiva xwe rave bike.
- Eger tu şopînerê Mesîh bî, hêviyên Wî ji te çi ne? Gelo tu qet hîs dikî ku planên Xwedê wê hilweşin eger tu rola xwe di karê Wî de pêk neynî, ku gazîkirina Wî ya li ser jiyana te tiştek e ku divê tu tehemûl bikî?
- Bazara îroyîn, belkî ji her demê bêtir, hewceyê hebûna çalak a mêr û jinên ku dixwazin wekî ku Pawlosê şandî bi nav kir xizmetê bikin e. "Balyozên Mesîh" (2 Korîntî 5:20). Çi cudahîyek çêdike ku meriv fêm bike ku Xudan ji bo pêkanîna armancên xwe ne girêdayî berhemdariya me ye, û ku ew li şûna wê me vedixwîne ku em beşdarî wî bibin, bi wî re hevkariyê bikin di tiştê ku ew dike de?
- Hûn difikirin ku ew tê çi wateyê “Bi dil û can bixebitin, çawa ji bo Xudan, ne ji bo mirovan”Ev yek dê çawa xuya bike ka hûn çawa berpirsiyariyên xwe yên roja Duşemê sibehê pêk tînin?
TÊBÎNÎ: Heke Kitêba Pîroz li cem we hebe û hûn dixwazin bêtir bixwînin, li van beşan binêrin: Metta 9:37-38; 1 Korîntî 3:9; 2 Korîntî 5:16-21, 6:1-2; 1 Selanîkî 3:2
Pêşbaziya vê Hefteyê
Dema ku hûn li ser kar an kariyera xwe ya niha difikirin, hûn wê wekî bangek ji Xwedê dibînin, an tenê wekî rêyek ji bo qezenckirina debara jiyanê, dayîna fatûreyan, û kirîna tiştên ku hûn hewce ne û dixwazin? Ev nirxandinên rewa ne, lê Incîl hîn dike ku Xudan soz dide ku hewcedariyên me bicîh bîne. Ew me dixe cihekî ku em dikarin ji bo armancên Wî bikêr bin.
Vê hefteyê demekê veqetînin da ku hûn bi hevalek, rahênerek an şêwirmendek pêbawer re li ser vê mijarê biaxivin. Ji wan nêrînên xwe bipirsin ka hûn çawa dikarin banga ku Xwedê ji we re li sûkê, li mala xwe û li civaka xwe ji we re şandiye bi dilsozî pêk bînin.
