Kiedy wiele osób idzie do pracy, ich motywacja jest zazwyczaj zorientowana na siebie. Muszą zarabiać na życie. Muszą zapewnić byt swojej rodzinie. Muszą mieć wystarczająco dużo pieniędzy, aby utrzymać wybrany styl życia. Znaleźli powołanie, które jest ich pasją – lubią swoją pracę; daje im ona satysfakcję; daje im poczucie afirmacji i sensu.
Żadne z tych rozwiązań samo w sobie nie jest złe. Każde z nich może być racjonalnym efektem ubocznym naszej pracy. Jednak nawet najmądrzejsza, najbardziej utalentowana i doświadczona osoba nie jest w stanie samodzielnie wykonać wszystkiego, co trzeba. Skupienie się na sobie w pracy – i życiu – może być katastrofalne w skutkach.
Wracam myślami do swojej kariery. Kiedy ponad 40 lat temu dołączyłem do CBMC, zrobiłem duży krok naprzód, przechodząc z roli redaktora gazety lokalnej na stanowisko dyrektora ds. publikacji, odpowiedzialnego za tworzenie magazynu. Miałem doświadczenie w pisaniu, redagowaniu i fotografowaniu, ale nie wiedziałem, jak zaprojektować magazyn. Brakowało mi umiejętności tworzenia ilustracji do różnych artykułów. Nie miałem też doświadczenia w tworzeniu felietonów na tematy takie jak finanse osobiste, zarządzanie czasem i relacje rodzinne.
Na szczęście znaleźliśmy utalentowanych ludzi do pełnienia tych ról – grafika, ilustratora, ekspertów, którzy mieli tworzyć wartościowe felietony – a także asystenta redaktora i asystenta administracyjnego. Każdy z nas wnosił swój wkład na miarę swoich unikalnych talentów i umiejętności. Każde wydanie magazynu przekraczało nasze oczekiwania. Podsumowując, „całość była większa niż suma części”.
To samo dotyczy każdego przedsięwzięcia zawodowego. Niezależnie od tego, czy jesteśmy przedsiębiorcą, właścicielem firmy, dyrektorem korporacji, menedżerem, przedstawicielem handlowym, profesjonalistą, takim jak prawnik, lekarz, księgowy, inżynier, architekt, czy członkiem personelu administracyjnego, nie możemy pracować tylko dla siebie. Potrzebujemy siebie nawzajem dla osiągnięcia optymalnych rezultatów. Jednym z najlepszych fragmentów Biblii na ten temat jest Księga Koheleta 4:9-12, która podkreśla wartość współpracy. Oto kilka z niej:
Większa produktywność. Jeden koń roboczy może uciągnąć określony ciężar, ale dwa połączone konie robocze mogą uciągnąć wielokrotnie ten sam ciężar. Ta sama zasada dotyczy dążenia do celu lub współpracy nad projektem. „Lepiej jest dwóm niż jednemu, bo mają dobry zysk ze swojej pracy” (Kaznodziei Salomona 4:9).
Lepsza regeneracja. Nikt nie jest idealny i wszyscy od czasu do czasu popełniamy błędy lub się potykamy. Zawsze warto mieć współpracowników, którzy pomogą nam się podnieść, otrząsnąć i wrócić do pracy. „Jeśli ktoś upadnie, jego przyjaciel może mu pomóc wstać. Lecz litość dla tego, który upadnie i nie ma nikogo, kto by mu pomógł wstać!" (Kaznodziei Salomona 4:10).
Większe zasoby. Działając wspólnie, możemy lepiej stawić czoła wyzwaniom. „Poza tym, jeśli dwoje położy się razem, będzie im ciepło. Ale jak ktoś może się ogrzać sam?” (Kaznodziei Salomona 4:11).
Większa siła. Czy zauważyłeś, że pojedyncza nitka łatwo się zrywa, a dwie stawiają większy opór, ale trzy splecione ze sobą pasma są znacznie trudniejsze do zerwania? To samo dotyczy sytuacji, gdy wspólnie dążymy do wspólnych celów. Przeciwności losu, które mogą złamać jednego z nas, a nawet dwoje, możemy lepiej znieść, gdy działamy zespołowo. „Choć jeden może być przytłoczony, dwóch może się obronić. Sznur z trzech włókien nie zrywa się szybko." (Kaznodziei Salomona 4:12).
© 2026. Autorem jest Robert J. Tamasy Ambasadorzy rynku: Ciągłe dziedzictwo ewangelizacji i nauczania CBMC; Biznes w najlepszym wydaniu: Ponadczasowa mądrość z Księgi Przysłów dla dzisiejszego miejsca pracy; Dążenie do życia z sercem pasterza. współautorstwa Kena Johnsona; i Serce Mentoringu, Współautorstwa Davida A. Stoddarda oraz licznych innych książek i artykułów w czasopismach. Dwutygodnikowy blog Boba to: www.bobtamasy.blogspot.com.
Pytania do refleksji/dyskusji
- Czy Ty lub ktoś, kogo znasz, przychodzi każdego dnia do pracy z jednym głównym celem – osiągnąć jak najwięcej dla siebie (lub dla siebie)? Jakie są rezultaty takiego nastawienia?
- Czy często znajdujesz czas, aby docenić i docenić wyjątkowy wkład osób, z którymi pracujesz każdego dnia? Dlaczego lub dlaczego nie?
- Przypomnij sobie sytuację, w której dostrzegłeś wyraźny dowód prawdziwości powiedzenia: „Nikt z nas nie jest tak mądry, jak my wszyscy razem”. Porównaj to z sytuacją, w której ty i inni postanowiliście pracować niezależnie, zamiast łączyć pomysły i zasoby. Jaka była różnica?
- Czy pamiętasz sytuację, kiedy upadłeś lub potknąłeś się, mówiąc w przenośni, i skorzystałeś z pomocy kogoś, kto przyszedł ci z pomocą? A może zdarzyło ci się podać pomocną dłoń komuś, kto upadł lub poniósł porażkę? Jakie to było doświadczenie?
UWAGA: Jeśli masz Biblię i chcesz przeczytać więcej, rozważ poniższe fragmenty: Księga Przysłów 11:4, 15:22, 21:5, 27:17; List do Rzymian 12:3-8; 2 List do Koryntian 12:12-26
Wyzwanie na ten tydzień
W tym tygodniu poświęć chwilę na zastanowienie się nad swoim podejściem do pracy. Czy dążysz po prostu do tego, by wycisnąć z niej jak najwięcej, czy też postrzegasz siebie jako wartościowego członka zespołu?
Jeśli zdajesz sobie sprawę, że nie poświęcasz należytej uwagi wartości, jaką inni wnoszą do tego, co się dzieje, to może być dobry moment, żeby to docenić i wyrazić uznanie za to, co robią.
